Εμπνεύσεις-Δημιουργίες-Μεταμορφώσεις

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2022

Βιβλία 📚

Τα βιβλία είναι αντίδοτο στην στεναχώρια.

Τα βιβλία είναι ταξίδι για ν ανακαλύψεις τον ορίζοντα.

Τα βιβλία είναι τα όνειρα που κρατάς στα χέρια!

Περιτριγυρισμένη από ξεχωριστούς ανθρώπους!

Ξεχωριστοί είναι εκείνοι που βλέπουν το καλύτερο σε σένα ακόμα και όταν εσύ δεν μπορείς να το δεις.

Ξεχωριστοί άνθρωποι είναι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται με σωστές λέξεις να σε "σηκώσουν" λίγο πριν πέσεις...

Ξεχωριστοί είναι εκείνοι που σαν αλχημιστές ακούν τους φόβους σου και τους μετατρέπουν σε θάρρος.

Ειδικά εκείνοι που σε κάνουν να αναπληρώνεις τον χρόνο που νόμιζες ότι σπατάλησες άσκοπα.

Εκείνοι που σου θυμίζουν να μην τα παρατάς, ότι η ζωή σου χρωστάει ακόμα ένα όνειρο....

Τον αριθμό του τηλεφώνου της δεν τον θυμάμαι πια. Το μόνο που ξέρω ακόμα είναι ότι φορούσε μαύρο καπέλο μ' ένα καφετί φτερό. Κι ότι ήθελα να ζήσω μαζί της, επίσης ότι κάποτε ήθελα να πεθάνω γι' αυτήν. Αμυδρά θυμάμαι το χρώμα των ματιών της, το γελάκι της, αμυδρά το άρωμα της επιδερμίδας της. Θυμάμαι τον πόνο που μου προκάλεσε· αλλά μόνο έτσι, όπως πονάμε για το θάνατο ενός προ πολλού νεκρού. Θυμάμαι και τη χαρά που μου χάριζε· αλλά μόνο έτσι, όπως θυμόμαστε ένα πλούσιο γεύμα, ένα τσιμπούσι, ένα φαγοπότι, που τις λεπτομέρειές τους τις έχουμε ξεχάσει από καιρό. Όλα αυτά τα θυμάμαι, αμυδρά. Αλλά τον αριθμό του τηλεφώνου της, που πριν λίγα χρόνια τον είχα αυτομάτως έτοιμο, σαν να 'ταν συμπλεκτικός σύνδεσμος, αυτόν δεν τον θυμάμαι πια.

Έτσι πεθαίνουμε, ο ένας για τον άλλο.

Πρώτα πεθαίνει ο αριθμός τηλεφώνου.

Μετά η ανάμνηση μιας ευωδιάς.

Μετά το σώμα στο οποίο ανήκουν ο αριθμός τηλεφώνου και η ευωδιά.

Μετά όλα.

Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2022

Κώστας Τσάκωνας

Σαν σήμερα το '15 φεύγει από τη ζωή ο Κώστας Τσάκωνας

"Από Αργυρούπολη μέχρι Ασπρόπυργο

πήγαινα από 12 χρονών, με το ποδήλατο, για το μεροκάματο.

Δούλεψα σ' ένα σωρό εργοστάσια.

Ένας φίλος μου, ο σκηνοθέτης Κώστας Ζυρίνης, μ' έκανε ηθοποιό.

Το 1972 γύριζε μια ταινία μικρού μήκους και στο μοντάζ

με είδε ο σκηνοθέτης Θόδωρος Μαραγκός και λέει στον Κώστα:

Αυτόν τον ''μουτσούνη'' θέλω να τον γνωρίσω.

Ξεκίνησα κάνοντας

ποιοτικό κινηματογράφο με τις ταινίες του Θόδωρου Μαραγκού:

''Λάβετε θέσεις'', ''Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι''

και ''Μάθε παιδί μου γράμματα'', που έγινα πανελληνίως γνωστός.

Μου έτυχαν οι κωμωδίες, επειδή

η φωνή μου είναι κωμική και η φάτσα μου θυμίζει Καραγκιόζη.

Μεταξύ 1973 - 1983 έκανα κινηματογράφο και μετά βιντεοταινίες.

Δεν είμαι περήφανος που τις γύρισα αλλά ούτε και απογοητευμένος.

7 στις 10 βιντεοκασέτες ήταν ''βαρελότα'' αλλά δε με πειράζει.

Το 1984 βγήκα στο θέατρο. Στο Δελφινάριο.

Ο Φώτης Μεταξόπουλος

με εμψύχωσε να πάρω το ''βάπτισμα του πυρός''.

Στην πρεμιέρα, όλη η αστική τάξη. Πρώτη σειρά η Μελίνα Μερκούρη.

Μόλις άκουσα την οχλοβοή 2.500 ατόμων, σάστισα.

Έτρεμα ολόκληρος.

Μου έδωσε μια σπρωξιά ο Φώτης, βγήκα, κι έγινε λαικό ξεσήκωμα. Εξέγερση!

Το χειροκρότημα δεν τελείωνε.

Κάθομαι έτσι εγώ... Λέω... Ν' αρχίσω; Να μιλήσω;

Με το που ξεκίνησα να μιλάω, να γελάνε όλοι.

Μου αρέσει να κάνω τον κόσμο να γελάει.

Έχω δύο ανάπηρα αδέρφια που συντηρώ.

Ήμουν μόλις 10 ετών όταν είδα την αδερφή μου σε ηλικία 7 ετών

να έχει πέσει στο πεζοδρόμιο και να βγάζει αφρούς από το στόμα.

Να έχω τον αδερφό μου 16 ετών στο σπίτι και να είναι αμίλητος.

Τον πήγαμε στο νοσοκομείο και του έκαναν 13 ηλεκτροσόκ.

Έρχομαι στο σπίτι από τη δουλειά και ρωτάω:

''Που είναι η αδερφή μου;'' μου λένε έπεσε από το μπαλκόνι.

Δεν άντεξε την αρρώστια της και θέλησε να αυτοκτονήσει.

Ευτυχώς σώθηκε.

Μια μέρα ο αδερφός μου, που έχει νοητική στέρηση,

πήγε να περάσει το δρόμο κι ένα αυτοκίνητο του έκοψε το πόδι.

Κανονικά, έπρεπε να έχω τρελαθεί. Αν δεν έχω τρελαθεί ακόμη,

ευθύνεται ο χαρακτήρας και η στάση ζωής μου.

Δε μπορούμε να ξεφύγουμε από τη μοίρα μας.

Τους έκοψαν το επίδομα που έπαιρναν.

Πληρώνω μέρα παρά μέρα κοινωνική λειτουργό για να τους βοηθήσει.

Έχω γυναίκα στην οποία δίνω 750 ευρώ το μήνα

και παίρνω 1.118 ευρώ σύνταξη. Περνάω δύσκολα οικονομικά.

Τον κύκλο μου τον έκανα. Τώρα από 'δω και πέρα, καλή ψυχή.

Όμως, θα ήθελα να παίξω για τελευταία φορά.

Να αντικρίσω τον κόσμο και να με χειροκροτήσει. Αλλά πονάω πολύ.

Να μη ζήσει άλλος τους δικούς μου πόνους. Είναι ανυπόφοροι.

Δίπλα μου έχω τη γυναίκα μου και το παιδί μου.

Το συνειδητοποιούν σιγά - σιγά, ότι κάποια στιγμή η ζωή έχει ένα τέλος.

Έχω βρει ποια μουσική θα παίξουν στην κηδεία μου.

Τα ''Πέτρινα Χρόνια''. Γιατί τα έχω ζήσει."

~~Κώστας Τσάκωνας~~

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2022

«ΤΟΥΜΠΕΚΙ ΨΙΛΟΚΟΜΜΕΝΟ»

Ἡ ἔκφραση δημιουργήθηκε στά παλιά καφενεῖα, ὅταν οἱ ταμπήδες, δηλαδή οί εἰδικευμένοι τεχνῖτες, προετοίμαζαν καί ψιλοκόβανε τό τουμπεκί, ὅπως λέγεται στά τούρκικα ὁ ταμπάκος (καπνός) γιά τούς ναργιλέδες . Ἐάν λοιπόν αὐτοί χρονοτριβούσανε συζητῶντας μεταξύ τους, ὁ πελάτης τούς φώναζε “κάνε τουμπεκί!”, δηλαδή «σώπασε ἐπὶ τέλους καί κόψε τό τουμπεκί καμιά φορά, γιά νά φουμάρω τόν ναργιλέ μου». Ἔτσι ἔμεινε ἡ φράση μέχρι σήμερα πού τή λέμε σέ κάποιον ὅταν θέλουμε νά σωπάσει, νά κάνει ἡσυχία.

Τό 1946 ὁ ρεμπέτης Γιῶργος Μητσάκης τραγούδησε «ὅταν καπνίζει ὁ λουλάς, ἐσύ δέν πρέπει νά μιλᾶς, κοίταξε τριγύρω οἱ μάγκες κάνουν ὅλοι τουμπεκί». Γιά πολλά χρόνια, ὅταν ἄκουγα αὐτό τό τραγούδι νόμιζα πώς Λουλάς ἦταν τό ὄνομα ἑνός βαρύμαγκα πού ὅταν κάπνιζε τόν ναργιλέ του δέν ἤθελε φωνές καί ὁμιλίες. Πολύ ἀργότερα ἔμαθα πώς λουλάς ἦταν ἡ πήλινη ἑστία στό ἐπάνω μέρος τοῦ ναργιλέ πού τή γέμιζαν μέ μυρωδᾶτο τουμπεκί.

Νά πῶ ἐπίσης πώς τό 1923, δημιουργήθηκε στό Καλπάκι, ἕνα χωριό ἔξω ἀπό τά Γιάννενα, ἕνας πειθαρχικός οὐλαμός, πού στελεχώθηκε μέ ποινικούς καί περιθωριακούς. Οἱ ἴδιοι οἱ στρατιῶτες τό ὀνόμαζαν Τάγμα Τουμπεκί , σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση «τό Τάγμα τῆς Σιωπῆς».

Ἠρῶ Καραμανλή

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2022

Γυναίκες 🌸🌸

Οι γυναίκες που μας εμπνέουν είναι εκείνες που δεν φοβούνται να παραδεχτούν πως νιώθουν θλίψη. Θυμό. Απόρριψη. Είναι εκείνες που αισθάνονται καλά με το σώμα τους, όσα κιλά και αν αυτό κουβαλάει. Αν αποφασίσουν να τα αποχωριστούν, θα το κάνουν επειδή το επιθυμούν οι ίδιες..

Δεν βλέπουν ανταγωνιστικά τις άλλες γυναίκες, δεν νιώθουν την ανάγκη να «ξεμαλλιαστούν» για τον καθένα που πέφτει στον δρόμο τους, ακόμα κι αν αυτός έχει όλο το «πακέτο». Γιατί δεν χρειάζονται κανέναν να τις κάνει να νιώσουν σημαντικές. Είναι ήδη. Η ηλικία τους δεν αποτελεί εμπόδιο ούτε για να τολμήσουν ένα νέο επιχειρηματικό βήμα, ούτε για να ερωτευτούν, ούτε για να μάθουν κάτι καινούργιο... ..Δεν δένουν τον «άντρα» με παιχνίδια εξουσίας και κολπάκια. Θέλουν να μείνει στη ζωή τους, γιατί εκείνος πρωτίστως το θέλει. Θέλουν τη συντροφιά του. Αλλά δεν καταρρέουν χωρίς αυτήν. Επιζητούν τη μοναχικότητα, ξέρουν πως είναι απαραίτητη για την πνευματική τους υγεία. Αγαπάνε τον εαυτό τους, τον γυμνάζουν, τον πάνε για εξετάσεις, τον προστατεύουν. Ξέρουν πως αν δεν αγαπάς εσένα, δεν μπορείς να δώσεις Αγάπη.... Είναι σοβαρές, όχι σοβαροφανείς. Έχουν χιούμορ και αυτοσαρκάζονται.

Αλλά δεν αυτο-μαστιγώνονται. Ξέρουν την αξία τους και δεν τη ρίχνουν χαμηλά. Νιώθουν το ίδιο άνετα όπου και αν τις πας, γιατί έχουν το χάρισμα της προσαρμογής.

(Μπορείς να μην τις αγαπάς?)

https://ellinoekdotiki.gr/gr/ekdoseis/i/ola-einai-edw