Πως πάνε τα πράγματα

 Καμιά ζωή δεν είναι εύκολη, καμιά νίκη μόνιμη, καμιά ήττα οριστική. Και τα φιλιά που δώσαμε και τα σώματα που κρατήσαμε στην αγκαλιά μας, κι όσα δεν καταφέραμε να αγγίξουμε και αυτά που μας αρνήθηκαν τη ζεστασιά τους, κι όλες οι φωνές που πνίγηκαν μέσα μας κι όσες μπορέσαμε να εκφράσουμε, όλα στο τέλος γίνονται σιωπή - η δική μας προσωπική σιωπή· και δεν υπάρχει τίποτα και κανένας να κατηγορήσεις γιατί ξέρουμε πως κατά βάθος υπήρξαμε, ακόμα κι έτσι, από την πλευρά των ευεργετημένων.

| Θάνος Κάππας | Πως πάνε τα πράγματα | εκδόσεις της Εστίας |

Το αλφάβητο των Χριστουγέννων 🎄

 ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Πήρα ένα Α και το έκανα Αστρο.

Με το Β έγραψα Βηθλεέμ και με το Γ τη Γέννηση του Κυρίου.

Στο Δ βρήκα τα δώρα που Του χάρισαν, 

και με το Ε την ελπίδα που μάς έφερε στη γη.

Με το Ζ θυμήθηκα τα ζώα που Τον ζέσταιναν, 

και με το Η τον Ηρώδη τον κακό βασιλιά.

Με το Θ είπα “ Θεέ μου ”, 

και με το Ι ψιθύρισα “ Ιωσήφ ”.

Το Κ μού έφερε στο νου την καλοσύνη,

και με το Λ το λιβάνι και το λυτρωμό.

Μέσα στο Μ είδα τους Μάγους,

και στο Ν την Άγια Νύχτα.

Το Ξ σκόρπισε την ξαστεριά,

και με το Ο γιόρτασε η Οικουμένη.

Το Π με γονάτισε μπροστά στην Παναγία.

Το Ρ μού θύμισε το Ραββί, το δάσκαλο.

Μ’ ένα μεγάλο Σ το Σπήλαιο.

Μ’ ένα χαρούμενο Τ τραγούδησα τραγούδια.

Το Υ ήταν για τους ύμνους,

και το Φ το φως που φώτισε την πλάση.

Ένα Χ είπε “ Χριστέ μου "!

Οι Αγγελοι έψελναν με το Ψ ψαλμούς,

και το Ωσσανά που αρχίζει από Ω.

Από τότε κάθε Χριστούγεννα, η αλφαβήτα δοξάζει το νεογέννητο Χριστό με το δικό της τρόπο και δίνει παντού το μήνυμα των Χριστουγέννων:

"ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ"🙏🎄💎

δύναμη και αυτοπεποίθηση

 "Πάντα έψαχνα έξω από τον εαυτό μου για δύναμη και αυτοπεποίθηση αλλά τελικά έρχονταν από μέσα.

Εκεί βρίσκονται πάντα. "

~~Anna Freud~~

Ευχετήριες κάρτες 🎄

 Ευχές, το αναπόσπαστο κομμάτι κάθε κάρτας, λίγα λόγια αποτυπωμένα με αγάπη σε ένα κομμάτι χαρτί, στολισμένο με χριστουγεννιάτικες παραστάσεις.

 Στον καιρό των κινητών και των ηλεκτρονικών υπολογιστών, όπου η επικοινωνία των ανθρώπων ανά τις ηπείρους γίνεται σε χρόνο ρεκόρ, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που αφιερώνουν χρόνο για να επιλέξουν, να αγοράσουν και στη συνέχεια να ταχυδρομήσουν σε αγαπημένα πρόσωπα μια χριστουγεννιάτικη κάρτα. 

Ήδη, από τις αρχές του 18ου αιώνα, συναντά κανείς, ως προάγγελους της χριστουγεννιάτικης κάρτας, ευχετήρια γράμματα τα οποία έστελναν οικότροφοι μαθητές στους συγγενείς τους, διακοσμημένα με χαρούμενες παραστάσεις.

Η πρώτη χριστουγεννιάτικη κάρτα πιστεύεται ότι σχεδιάστηκε στην Αγγλία το 1843 από τον Βρετανό ζωγράφο John Gallcott Horsley, για τον φίλο του Henry Gole, ιδρυτή του Victoria και Albert Museum.Ήταν σε μορφή τρίπτυχου, λιθογραφημένη σε χοντρό χαρτόνι 5 1/8 επί 3 1/4 ίντσες, σε σκούρα σέπια (μελανωπή χρωστική ουσία που προέρχεται από σουπιά ή καλαμάρι και χρησιμοποιείται ως μελάνι σχεδιάσεως και νερομπογιά) και ζωγραφισμένη στο χέρι. Πλαισιωμένη από ζωγραφιές ξύλων, πάνω στα οποία αναρριχείται κισσός, η κάρτα έχει ως κυρίως θέμα ένα ευχάριστο οικογενειακό δείπνο, κάτω από το οποίο αναγράφονται οι λέξεις: "Χαρούμενα Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το νέο έτος". 

Στη μια πλευρά της απεικονίζεται μια γυναίκα να ντύνει έναν φτωχό, ενώ στην άλλη, ένας άντρας να προσφέρει φαγητό σε κάποιον πεινασμένο. Μια έκδοση, χιλίων τέτοιων καρτών, διατέθηκε προς πώληση στο Λονδίνο έναντι ενός σελινίου η μία. Σήμερα είναι πολύ σπάνια και αξίζει να σημειωθεί ότι τον Δεκέμβριο του 2005 μια τέτοια κάρτα πουλήθηκε αντί του ποσού των 8.500 λιρών Αγγλίας. Έτσι, το νέο πλέον έθιμο της χριστουγεννιάτικης κάρτας που βρήκε πρόσφορο έδαφος στη διάδοσή του, την οργάνωση των ταχυδρομείων και την εξάπλωση του σιδηροδρόμου.

Πολύ σύντομα έφτασε και στις ΗΠΑ. Στη δεκαετία 1840-1850 οι κάρτες τυπώνονταν στην Ευρώπη και εισάγονταν στην Αμερική. Στα μέσα του 19ου αιώνα ο R. H. Pease, ιδιοκτήτης ενός καταστήματος στο Albany της Νέας Υόρκης, δημιούργησε μια κάρτα με χριστουγεννιάτικες ευχές από το "Μεγάλο κατάστημα του Pease, τον οίκο της μόδας", η οποία παρουσίαζε μια οικογένεια να ανοίγει τα δώρα της γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Παρά ταύτα, ως δημιουργός της χριστουγεννιάτικης κάρτας στην Αμερική θεωρείται ο λιθογράφος Louis Prang, ο οποίος παρήγαγε τις πρώτες κάρτες για εμπορικό σκοπό. 

Μέχρι το 1880 κατασκεύαζε περισσότερες από πέντε εκατομμύρια κάρτες τον χρόνο, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της χρωματολιθογραφίας, η οποία επέτρεπε λεπτό και ρεαλιστικό χρωματισμό και έδινε έμφαση στη λεπτομέρεια. Την ίδια περίοδο, τα αγγλικά ταχυδρομεία προέτρεπαν τους πολίτες να ταχυδρομούν νωρίτερα τις χριστουγεννιάτικες κάρτες, λόγω του μεγάλου όγκου την περίοδο των γιορτών. 

Τα μοτίβα και οι εικόνες που εμφανίζονται στις χριστουγεννιάτικες κάρτες είναι πολλά και διάφορα. Λουλούδια, πουλιά, παιδιά αλλά και διάφορα χριστουγεννιάτικα σύμβολα διακοσμούσαν τις παλιές χριστουγεννιάτικες κάρτες. Λίγο αργότερα απέκτησαν κορδέλες και διάφορα στολίδια, ενώ η μορφή του Άγιου Βασίλη όπως την ξέρουμε σήμερα παρουσιάστηκε πρώτη φορά από τον Αμερικανό σκιτσογράφο Thomas Nast, ο οποίος σχεδίασε τη μορφή του βασισμένος κυρίως στο ποίημα του καθηγητή Ελληνικής Λογοτεχνίας στη Γενική Θεολογική Σχολή της Ν. Υόρκης Glement Glarke Moore, "Avisit From Saint Glaus" (1822) (Επίσκεψη από τον Άγιο Νικόλαο).

Σήμερα μπορεί κανείς να βρει κάρτες με απεικονίσεις από τη Γέννηση, με διάφορα χιονισμένα τοπία, με χριστουγεννιάτικα στολίδια και δέντρα και φυσικά με τον Άγιο Βασίλη. 

Στον κόσμο όμως των ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν θα μπορούσε να λείψει και η ηλεκτρονική χριστουγεννιάτικη κάρτα (e-card), η οποία αντί να ταχυδρομηθεί με τον παραδοσιακό τρόπο, αφού επιλεγεί αρχικά μέσα από το Διαδίκτυο και αποκτήσει προσωπικό χαρακτήρα με τη δακτυλογράφηση γιορτινών ευχών, αποστέλλεται σε κλάσματα δευτερολέπτου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. 

Ευχές, λοιπόν, για Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά και άλλες ευχές εκφρασμένες σε διάφορες γλώσσες. 

Ισπανικά: Feliz Navidad, Ρωσικά: 'SRozhdesrvom Khristovvm, 

Ιαπωνικά: Meri Kurisumasu, Γαλλικά: Joyeux Nol, 

Γερμανικά: Frohes Weihnachtsfest, Τσεχικά: Prezeme VamVesele, Vanoce, Πορτογαλικά: Feliz Natal, Ινδικά: Shub Naya Baras.

Από τον Γεώργιο Ν. Ξενόφο

https://www.eleftheria.gr/

Πηγή: ο ομφαλός της γης

Άγιος Βασίλης 🧑‍🎄

 Τα Χριστούγεννα φέρνουν στο προσκήνιο το ζήτημα της ύπαρξης του Άγιου Βασίλη σε σχέση με τα παιδιά. Υπάρχει κατάλληλη στιγμή να τους πούμε την αλήθεια; Πότε είναι αυτή;

   Κάθε όνειρο μπορεί να πραγματοποιηθεί… αρκεί να είμαστε «καλά παιδιά». Μ’ αυτόν το μύθο μεγαλώσαμε και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τον γκρεμίσουμε μπρος στα μάτια ενός μικρού παιδιού. Θα το κάνει μόνο του. Όταν είναι έτοιμο, με τον δικό του τρόπο και τα δικά του όρια απομυθοποίησης. Η ψυχολόγος Μαρίνα Μόσχα εξηγεί το «γιατί» τονίζοντας πως «πίσω από την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη είναι που κρύβεται η έννοια της αγάπης προς το “καλό” και η λάμψη των Χριστουγέννων». Ας την κρατήσουμε ζωντανή…

1. Γιατί χρειάζεται ο μύθος του Άγιου Βασίλη και μέχρι πότε πρέπει να τον συντηρούμε;

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλα τις μαγικές εκείνες μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς… πόσο μου άρεσαν οι χάρτινες vintage φιγούρες με τον Άγιο Βασίλη, η λευκή γενειάδα και το καλοκάγαθο πρόσωπο…

Ακόμα νιώθω τη μαγεία και χαίρομαι σαν μικρό παιδί, περιμένοντας τον ερχομό του –συμβολικά πλέον! Στενοχωριέμαι όταν ακούω από μικρά παιδιά να κοροϊδεύουν άλλα παιδάκια λέγοντας με στόμφο πως «Δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης!» και σκέφτομαι πόσα ενδεχομένως χάνουν από την μαγεία που όλοι μας έχουμε ανάγκη – έστω και σε μικρές δόσεις – πόσο μάλλον τα παιδιά!

Μεγαλώσαμε με τον μύθο του Άγιου Βασίλη και οι περισσότεροι τον έχουμε κρατήσει γλυκά μέσα μας ως εκείνον τον παππούλη που φροντίζει όλα τα παιδιά του κόσμου, μοιράζοντας δώρα χωρίς διακρίσεις με μόνο κριτήριο να είμαστε καλά παιδιά! Θα μου πείτε πως έτσι ενισχύουμε το στερεότυπο του καλού παιδιού και παρεμβαίνουμε στον παιδικό ψυχισμό… Δεν θα διαφωνήσω, αντίθετα θα συμπληρώσω μάλιστα πως επιβραβεύεται «το καλό παιδί», μέσα από ένα φαντασιωσικό κόσμο που συντηρεί τον μύθο. Ο μύθος του Άγιου Βασίλη και η μαγεία γύρω του καλλιεργεί στο παιδικό μυαλουδάκι εικόνες και το φέρνει πιο κοντά στην παράδοση. Μην μου πείτε πως δεν έχετε προσέξει την παιδική ανάγκη για την ύπαρξη του μαγικού και την αγάπη για τα παραμύθια! Δεν είναι τυχαία αυτή η ανάγκη, καθώς προσφέρει συναισθηματική ασφάλεια και οξύνει τις αισθήσεις… Έναν μύθο που δεν χρειάζεται εμείς οι μεγάλοι να τον γκρεμίσουμε, καθώς το παιδί όταν νιώσει έτοιμο θα το κάνει από μόνο του και με τον δικό του τρόπο…

2. Τι απαντάμε όταν το παιδί έρθει και μας πει: «Ένα παιδάκι στο σχολείο μου είπε ότι δεν υπάρχει. Αλήθεια ή ψέματα;»

Έρχεται το μικρό σας από το σχολείο και σας ξαφνιάζει, ανυπομονώντας για την απάντηση από εσάς που τα ξέρετε όλα! Ναι, μιλάμε προφανώς για τις ηλικίες στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, όπου το παιδί αρχίζει και αποκτά καλύτερη επαφή με την πραγματικότητα και το μυαλουδάκι του σκέφτεται πιο λογικά. Άλλωστε, κάποια στιγμή το παιδί σας θα αρχίσει να αναρωτιέται για τα πιο …πρακτικά: «πως καταφέρνει και πηγαίνει σε όλα τα σπίτια; Αφού δεν έχουν όλα καμινάδες, πώς μπαίνει μέσα; Και πώς κινείται το έλκηθρο; Και αν αρρωστήσει;», ερωτήσεις που σπέρνουν όλο και περισσότερες αμφιβολίες στο μυαλουδάκι του! Αλήθεια ή ψέματα λοιπόν; Μπορείτε να του γυρίσετε πίσω την ερώτηση, ρωτώντας το ίδιο: «Εσύ τι πιστεύεις; Υπάρχει ή όχι;» και ανάλογα να συζητήσετε σύμφωνα με τα δικά του «πιστεύω» και τη δική του θεώρηση, χωρίς να φοβάστε πως θα χάσει την Χριστουγεννιάτικη μαγεία. Άλλωστε, όταν το παιδί κάνει αυτού του είδους την ερώτηση, συνήθως, είναι θέμα χρόνου να βάλει τέλος στο μύθο! Και αν δεν είναι ακόμη έτοιμο, το πιο πιθανό είναι να… αγνοήσει αυτό που μόλις έφτασε στα μικρά αυτάκια του!

3. Ποια απάντηση δεν πρέπει να δώσουμε ποτέ στο παιδί;

Κάποιοι γονείς από φόβο και άγχος μήπως και κάποιος άλλος προλάβει τα… μαντάτα στο παιδί τους, σπεύδουν να «κατεβάσουν» τον Άγιο Βασίλη από το βάθρο του, λέγοντας την αλήθεια και προσγειώνοντας ανώμαλα το παιδί τους που πιθανά να μην είναι και έτοιμο ακόμα να μάθει κάτι τόσο σημαντικό για εκείνο, έστω και αν βγαίνει από το στόμα των γονιών του. Κάποιοι άλλοι, θέλοντας να το δυναμώσουν, επειδή είναι υπέρμαχοι της αλήθειας και του ρεαλισμού, θεωρούν πως μαγεία στην εποχή μας δεν υπάρχει και ο ρομαντισμός είναι ξεπερασμένος ή κουβαλούν οι ίδιοι τραύματα, θέλουν και το παιδί τους «να γνωρίζει». Αποφύγετε λοιπόν τέτοιου είδους δηλώσεις· ελάτε πιο κοντά στη παιδική ψυχούλα και ακούστε την…

4. Είναι καλύτερο να μάθει από εμάς το παιδί την αλήθεια ή δεν έχει σημασία από πού θα προέλθει η αποκάλυψη της αλήθειας;

Αναρωτιέστε αν θα πρέπει να μάθει το αγγελούδι σας την αλήθεια από εσάς ή να την προστατέψετε όσο μπορείτε, μέχρι τουλάχιστον να βρεθεί ο «καλοθελητής» που θα του την αποκαλύψει. Τις περισσότερες φορές, την αλήθεια την μαθαίνει από το μεγαλύτερο αδελφάκι, ξαδελφάκι, από τον φίλο ή τον συμμαθητή που θα καυχηθεί για τις… γνώσεις του περί ύπαρξης του μύθου! Σημαντική δεν είναι από ποιον θα γίνει η αποκάλυψη της αλήθειας αλλά η διαχείρισή της. Εκείνη τη στιγμή, σίγουρα σας χρειάζεται για να του επιβεβαιώσετε αυτό που εκείνο στενοχωρημένο – συνήθως – ξεστομίζει και χρειάζεται να πενθήσει την απώλεια του μύθου, την απώλεια του μαγικού…

5. Τι πρέπει να κάνουμε αν δούμε το παιδί στεναχωρημένο;

Όπως προανέφερα, συνήθως η αποκάλυψη της μη ύπαρξης του Άι Βασίλη συνοδεύεται από στενοχώρια και θλίψη. Μπορείτε να το ρωτήσετε πώς νιώθει και να μοιραστείτε μαζί του τη δική σας παιδική εμπειρία… Δώστε του χρόνο και μην προσπαθήσετε να το σπρώξετε να νιώσει καλύτερα. Το παιδί σας βιώνει μια απώλεια, την απώλεια της μαγείας, θα μπορούσαμε να πούμε συμβολικά. Μην προσπαθήσετε, επίσης, να υποτιμήσετε αυτό που αισθάνεται, ούτε και να το κοροϊδέψετε φυσικά, αν δεν θέλετε να χάσετε την εμπιστοσύνη του! Ήδη, νιώθει περίεργα και μαζί σας που του κρύψατε την αλήθεια και του λέγατε ψέματα τόσο καιρό…

6. Με τι μπορούμε να «αντικαταστήσουμε» το χαμένο όνειρο του Άγιου Βασίλη;

Τα παιδιά στις μικρές ηλικίες λατρεύουν οτιδήποτε τελετουργικό. Πίσω λοιπόν από την ύπαρξη του Άι Βασίλη, κρύβεται ο ερχομός των δώρων για παράδειγμα, αλλά και η έννοια της αγάπης προς το «καλό» και τους άλλους, ο συμβολισμός των Χριστουγέννων και η λάμψη τους… Μετά την αποκάλυψη, το τελετουργικό αυτό μπορεί να μεταφερθεί μέσα από άλλους τρόπους έκφρασης, όπως η συναισθηματική έκφραση μέσα από την προσφορά σε συγγενικά άτομα ή σε άλλα παιδάκια, οι  ζωγραφιές αλλά και οι ώρες που το παιδί θα περάσει με τον γονιό μέσα από μία αίσθηση πληρότητας, δικής τους μαγείας και χαράς.

7. Πώς θα διδάξουμε σε ένα παιδί ότι ο Άγιος Βασίλης «βρίσκεται» μέσα στον καθένα μας;

Μπορείτε να του πείτε την ιστορία του Άι Βασίλη, να μιλήσετε για τον συμβολισμό του και πώς εξαρτάται από εμάς αν θέλουμε να τον έχουμε μέσα μας ή να τον τοποθετήσουμε στην ανυπαρξία! Αν έχει συμβεί απώλεια παππού-γιαγιάς ή και ενός κατοικιδίου, μπορείτε να την παρομοιάσετε λέγοντας: «και ο παππούς δεν βρίσκεται μαζί μας, υπάρχει όμως στην καρδιά μας, ίσως έρχεται και στα όνειρά μας… έτσι και ο Άγιος Βασίλης! Και εσύ θα επιλέξεις αν θέλεις να υπάρχει μέσα σου ή όχι!».

Ρομίνα Ξύδα

https://www.ygeiamou.gr/

Πηγή: ο ομφαλός της γης 

Άννα Πάβλοβα

 Τον Φεβρουάριο του 1881 γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, η Άννα Πάβλοβα, μία μπαλαρίνα που θα έμενε στην ιστορία τόσο για το εκπληκτικό ταλέντο της, όσο και για το διάσημο και ομώνυμο γλυκό, την δημιουργία του οποίου λέγεται πως ενέπνευσε.

Μεγαλώνοντας στην θρυλική πρωτεύουσα του μπαλέτου, η Άννα δεν ήταν δύσκολο να έρθει σε επαφή με τον χορό αυτόν. Όταν έγινε 9 ετών, η μητέρα της την πήγε να δει την Ωραία Κοιμωμένη στο Αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι και τότε ακαριαία η Άννα Πάβλοβα κατάλαβε πως το μπαλέτο ήταν αυτό με το οποίο θα ήθελε να ασχοληθεί για την υπόλοιπη ζωή της. Τότε ξεκίνησε να παίρνει μορφή ένα όνειρο, το οποίο μετά από κάποια εμπόδια θα γινόταν πραγματικότητα και θα την έκανε μία από τις πιο γνωστές μπαλαρίνες του κόσμου.

Την ίδια χρονιά, η Πάβλοβα πέρασε από οντισιόν για το διάσημο Imperial Ballet School. Ωστόσο, απορρίφθηκε λόγω της ηλικίας αλλά και της εμφάνισής της. Φαινόταν αρκετά ασθενική και το σώμα της δεν συμβάδιζε με τα πρότυπα των μπαλαρίνων της εποχής. Απτόητη, ξανά πέρασε από οντισιόν τον επόμενο χρόνο και έγινε τελικά δεκτή. Στη σκηνή εμφανίστηκε για πρώτη φορά με την παράσταση Un conte de fées (Ένα παραμύθι) του Μαριούς Πετιπά, ο οποίος στη συνέχεια θα δήλωνε ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές της. Η Άννα Πάβλοβα για πολλά χρόνια ήταν μέλος των Μπαλέτων Μαριίνσκι, ενώ αργότερα συμμετείχε στα Ρώσικα Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ, με τον οποίο η συνεργασία δεν ήταν καθόλου ικανοποιητική και σύντομα έληξε, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την προσωπική της εξέλιξη και την ίδρυση της δικής της ομάδας. Παρόλη την αγάπη της για το μπαλέτο, τα πρώτα χρόνια σπουδών της δεν ήταν καθόλου εύκολα. Η Πάβλοβα είχε δυσαρμονικά μακριά άκρα για τον κορμό της και οι καθηγητές της πίστευαν πως δε θα κατάφερνε ποτέ να χορέψει αρμονικά. Οι συμφοιτητές της συχνά την κορόιδευαν με παρατσούκλια όπως «η σκούπα» και άλλα παρόμοια, που την ταπείνωναν για την δυσκαμψία του κορμιού της. Ωστόσο, η Άννα επέμενε και προπονήθηκε ακόμη πιο σκληρά. Με κάθε ευκαιρία βελτιωνόταν και έκανε μεγάλη πρόοδο κάθε μέρα. Το 1906, μετά την ερμηνεία της στην παράσταση Ζιζέλ, έγινε τελικά πρίμα μπαλαρίνα, αποκτώντας τον πιο τιμητικό τίτλο για μία μπαλαρίνα. Η χαρακτηριστική της ερμηνεία ήταν το σόλο του κύκνου που πεθαίνει. Το σόλο αυτό η Πάβλοβα το ερμήνευσε συνολικά στην καριέρα της πάνω από 4.000 φορές, μένοντας στην ιστορία. Έκτος από αυτή της την ερμηνεία, η Άννα Πάβλοβα έμεινε στην ιστορία και για την έμπνευση των σύγχρονων πουέντ. Λόγω των άκαμπτων ποδιών της, η Πάβλοβα αναγκαζόταν να προσθέτει ένα κομμάτι ξύλο στις σόλες των παπουτσιών του χορού της, για να υποστηρίζει και να βοηθάει την κάμψη του ποδιού της. Όπως ακριβώς και οι σημερινές πουέντ, έχουν ένα κομμάτι ξύλο, κάνοντας τη χρήση τους λιγότερο επώδυνη και πιο εύκολη για τα καμπυλωτά πόδια. Το 1911 δημιούργησε τη δική της εταιρεία μπαλέτου και σημείωσε τις πρώτες παγκόσμιες περιοδείες στην ιστορία του μπαλέτου. Ταξίδευε και χόρευε όπου μπορούσε. Από την Κίνα μέχρι και την Αυστραλία, είχε δώσει εξαιρετικές παραστάσεις μπαλέτου, αφήνοντας το κοινό της να μιλά σχεδόν άφωνο, για μία από τις πιο εκπληκτικές και ντελικάτες μπαλαρίνες που έχει δει.

Οι αέρινες κινήσεις της ήταν αυτές που την χαρακτήριζαν και αυτές που έκλεβαν πάντα τις εντυπώσεις. Δυστυχώς το τέλος της ταλαντούχας μπαλαρίνας δεν άργησε να έρθει. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού της από το Παρίσι στη Χάγη, η Άννα Πάβλοβα αρρώστησε βαριά και διαγνώστηκε με πνευμονία.

Όταν ο γιατρός της είπε πως έπρεπε να κάνει εγχείρηση και να μην ξανά χορέψει ποτέ, η μπαλαρίνα προτίμησε να χορεύει μέχρι να πεθάνει, λέγοντας πως αν δεν μπορεί να χορέψει, δεν χρειάζεται να ζει. Το 1931, σε ηλικία 50 ετών, η Πάβλοβα έφυγε από τη ζωή ταλαιπωρημένη από πλευρίτιδα. Ακόμα και μετά τον θάνατό της όμως, έκανε αυτό που αγαπούσε πιο πολύ, καθώς σύμφωνα με μία παλιά μπαλετική παράδοση, η επόμενη προγραμματισμένη παράσταση μίας αποθανούσας μπαλαρίνας πραγματοποιούνταν κανονικά, με έναν μόνο προβολέα να περιστρέφεται στην άδεια σκηνή, στην οποία θα βρισκόταν η μπαλαρίνα.

Ειρήνη Μωραϊτη

https://www.monopoli.gr/

Πηγή: ο ομφαλός της γης 

«Αννούλα του χιονιά»❄️☃️

 

Η «Αννούλα του χιονιά» είναι υπαρκτό πρόσωπο;

Σαράντης Αλιβιζάτος: Ναι. Μάλιστα, δεν το ξέρει ότι το έγραψα για εκείνη, ίσως το μάθει τώρα, μέσα από εδώ. Είναι ένα κορίτσι που με εντυπωσίασε και τη γνώρισα όταν ξεκίνησα τις θρησκευτικές μου αναζητήσεις. Πιστεύω πολύ στον Θεό. Κάποια στιγμή είχα βρεθεί στους Ιεχωβάδες (να δω πως είναι) με κάποια Άννα. Στο δίσκο “Ξημερώνει” (1980), η Χαρούλα τραγούδησε το “Δεν Είδες” σε στίχους δικούς μου. Αυτό είχε δημοσιευθεί στα Επίκαιρα ως ποίημα. Εκείνη την εποχή η Άννα... έγραφε κι αυτή ποιήματα κι είχε αντιγράψει από τα Επίκαιρα το δικό μου… το “Δεν είδες τα δάκρυά μου…”. Της λέω: “Αυτό πού το βρήκες;”. Και μου λέει: “Εγώ το έγραψα!”.

Εκείνη την ώρα σοκαρίστηκα με το ψέμα της, αλλά είδα πόσο το αγαπούσε και σιώπησα. Μετά έφυγα από τους Ιεχωβάδες και από την Αννούλα…

Κι έτσι βγήκε το “Αχ Αννούλα του χιονιά, δεν θα είμαι πια μαζί σου“. Έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε με την Άννα».

Πρόκειται για το τραγούδι με το οποίο ταυτίστηκε απόλυτα ο Αντώνη Καλογιάννης. «Αχ Αννούλα του χιονιά», έγραψε ο Σαράντης Αλιβιζάτος το 1984. Το έντυσε με τη μουσική του ο Μάριος Τόκας και ο Αντώνης Καλογιάννης το έκανε γνωστό με τη φωνή του.

Πηγή: ο ομφαλός της γης